Yeni bir şehir, yeni bir ev, eski bir ses -1-

Bazen bu kadar yenilikçi olmak şart mı diye soruyorum kendime.. Eskiden olsa kabul ama sanırım artık yoruldum. Birşeyleri iyice eskitmek istiyorum. Tıpkı,  insanın sevdiği bir kot pantolonunu dizleri parçalanıncaya kadar giymesi gibi;olmuyor. Fiziki değişimler engel çıkarıyor (ya kilo alıp içine sığmıyorsunuz yada bir deri bir kemik kaldığınızda üzerinizinde çuval gibi duruyor..) Tıpkı bu şehri, bu evi eskitemediğim gibi.. Bazen biraz bol geliyor, sokaklarında kayboluyorum kentin; bazen daracık bir kazak gibi boğazımı sıkıyor nefes alamıyorum içinde evin.. Oysa içimdeki ses hep o “susma, konuş, haykır !“diyen eski ses.. İlk konuşmaya başladığımda çok titremişti dizlerim ve sesim “.. ben burada toplanmış olan tüm gay ve lezbiyenler adına diyorum ki ..” diye başlamıştım kürsüdeki konuşmama. Salondaki sendikacılar, STK yöneticileri, bürokratlar, emniyet mensupları ve diğer konuklar (gay ve lezbiyenler hariç tabi) çok şaşırmışlardı.. Aslında ben de şaşkındım.. Nasıl olmuştuda bu kürsüye çıkıp bu konuşmayı yapmayı kabul etmiştim.. Çünkü o güne kadar ne iş çevrem ne de ailem farklı bir cinsel kimliğim olacağını hiç düşünmemişlerdi ama artık düşünüyorlar “oğlum kaç yaşına geldin, neden evlenmiyorsun? Bir problemin mi var, doktora gidelim..”diyorlar.

Demek içimdeki ses o kadar güçlü ve kararlıydı. Demek ben de içimdeki sese o kadar çok güveniyordum. Yıl 1994 olmalıydı.. O konuşmayı yaptıktan sonra içimdeki sesi – biraz volümünü kısmış olsam dahi- hiç susturmadım/susturamadım. Hayatta bir tek bunu beceremedim.

Şimdi İçimdeki Ayı yüzünden İçimdeki Ses’in volümünü yeniden, sonuna kadar açtım.. Belki komşular biraz rahatsız olacak ama (demeye kalmadan kapı çaldı..sanırım alttaki komşu geldi)…”geldim,geldim!!patlama geldiiimm!!