Tanrının Laneti

Her eşcinselin “nasıl başladı süreç?” sorusuna bir yanıtı vardır benim arkadaşımın yaşadıklarının özetiyse alttaki satırlar… Onun yaşadıkları benim kalemimden…

Eşcinsel olduğumu anladığımda çok küçüktüm ve kendimi dünyada tanrı tarafından cezalandırılmış tek mahkum zannediyordum. Bu durum uzunca zaman böyle devam etti. Birçok kez intiharı denedim en son 14 yaşındayken 5. intiharımdan sonra bir psikiyatrise gitmeye karar verdim, tanrıyla savaşmalıydım üzerimdeki laneti almalıydı. Tek başıma gitmiştim ve psikolog ailemle görüşmek istediğini söyledi. Artık saklanacak birşey yoktu eğer bu bir savaşsa geri dönmemeliydim yolumdan, ailemi de yanıma alarak 2. görüşmeye gittim. Doktor aileme ”Oğlunuzun bir sorunu yok sadece cinsel yönelimi farklı…” diyerek durumu anlatmaya çalışmıştı gerçi ben bu sözleri öğrenemeyecektim o yaşımda ve tanrıya mağlup olarak dönecektim gerisin geriye. Ailem bir daha beni o doktora götürmedi. Tabi hepimiz susmuştuk, aynı zamanda  ailem arasıra “toplum erkeği” olmam konusunda baskı yapıyor halbuki bunun cinsel yönelimimle değil kendilerinin yetiştirmesinden kaynaklanan daha çağdaş bir erkek tipi ortaya çıkıyordu. Ekonomik özgürlüğüme erişinceye kadar içimdekiyle tanrı arasında hep bir savaş vardı çoğu kez bende bu savaşlara yer yer taraf değiştirerek katılıyordum. Ailemden ayrı yaşamaya başladığım zaman 20′li yaşlarımdayım  doktora tekrar gittim. Aynı sözleri tekrar konuştuk durduk bu sefer tek değişim bana aitti. Ben tanrıya yenilmeyecektim o beni lanetlediyse  de ona asla yenik düşemezdim. Doktor ”Siz hasta değilsiniz ben size yardımcı olamam ancak yöneliminiz sırasındaki çekeceğiniz sıkıntıları  hafifletebilirim….” diye başlayan cümlelerini umursamadan bunu başaracağıma inanıyordum.

Kendimi  kabul etmemek konusunda gayet başarılıydım. Kendime zulmediyordum,acı çektiriyordum ama toplum erkeği olmalıydım o sürünün içinde ben de yer almalıydım. Kendime karşı evet “homofobiktim”. Bu sırada eşcinsel hiç kimseyle görüşmüyor eşcinsellik içeren herşey beni rahatsız ediyordu. Biri sakladığım bu duyguların farkına varacak diye amansız bir korku içindeydim. Hayatım kendime yaptığım bu zalimlikle ilerliyordu. Ben hedefe odaklanmış olarak başaracağım zamanın heyecanındaydım. Neyi başaracaktım?

Her insanın başına gelen o şey oldu bana da aşık oldum halbuki duygulardan arınıp zavallı insanlar gibi duygularının pençesine düşmeyip mantığıyla yaşayan ben nasıl olmuşta aşık olmuştum; aşık olmuştum ama bu konuda da direnmiştim o kişi bana benden önce aşık olmuş ve üç ay boyunca peşimde koşmuştu niyetim onu koşturmak değil kendimden kaçmaktı. Biliyordum, biliyordu.
…

Devamı Yakında…

Bu yazıyı okuyanlar, bunlarıda okudu