Şehir – Ev – Ses – 2

Acılardan korkmak boşuna; ağlamaktan utanmakta. Hem güçlü olmak adına gözyaşlarına set kurmak bize yakışmaz. Biz ki,umutsuz sevdaların peşinden sonsuza dek uçmayı göze almış sevda kuşlarıydık. Hızlı uçar, çabuk yorulur ama yeniden havalanırdık maviye-kırmızıya-karaya.. Herşeyi ve herkesi geride bırakırdık çoğu zaman; ama unutmadık tarihleri, mekanları, insanları. Ve ne zaman susadıysak, ateşli sevda pınarlarından içmek için yüreğimizin tüm bentlerini kaldırırdık. Kimi pınarlarda küçük çırpınışlar kimilerinde de kana bulanmış bir tek tüy bıraktık, anımsanmak yahut da unutmamak için onları; ki her çırpınışımızda, kanayan tüylerin acısıyla daha bir hızlı uçar, daha da yakınlaşırdık ömrümüzün son sevda pınarına..