Aynadaki Yüz

Gözleri kocaman açılmıştı yüreğimin, sarp kayalara çarpa çarpa gelmişti buralara. Daha ermeden, yani daha çocukkken içinde bulunduğu o masumiyet özlemlerinin en büyüğü, kara günler kara çarşaf gibi örtülürken üzerine birer birer ağırlığını taşıyamıyordu artık. Hüzünleri ağır hayatın….

Bazen aynadaki yüze takılır kalır gözleri. Yüzdeki her çizgi bir savaş, sanki her çizgi bir gideni anlatıyordu. Gözlerdeki o anlam hüznün derinliklerinde hapsolmuş yüreğimin acısını tarif eder gibiydi ve ışık gözbebeğime yabancıydı artık. Aynadaki yüz, tüm başlangıçların bitişlere mahkum edilişini anlatıyordu. Hani derler ya her sonun bir başlangıcı vardır diye, her başlangıcında bir sonu varmış yaşaya yaşaya öğrendi yüreğim. Yara bereyle yamalanmış hayatımı anlatan aynadaki yüzüme bakarken, kederimle, hüznümle, hatta azda olsa sevinçlerimle bu yolda yürümeyi göze alıyorum yine.

Bu yazıyı okuyanlar, bunlarıda okudu